Κείμενο: Ελισάβετ Παρασκευοπούλου
Είσαι 17 κι αποκτάς καψούρα με τον ψηλό μελαχρινό που κάθεται στο μπροστινό θρανίο. Όμως εκείνος δεν καταλαβαίνει κι εσύ δεν πρόκειται να του το πεις ποτέ, ποτέ, ποτέ... Ακούς τραγούδια για έρωτες ανεκπλήρωτους ξανά και ξανά. Απολαμβάνεις αυτό το συναίσθημα που σε κάνει να κλαις. Δεν το λες λύπη. Σε ζωντανεύει και δηλώνει την αδικία που σου έδωσε η ζωή. Αυτή η αδικία είναι που σε θρέφει και συνεχίζεις να τσιτάρεις τα ηχεία σε κάθε επανάληψη των τραγουδιών. Κάπως έτσι η χαρμολύπη κυβερνά τα εσωτερικά σου μέχρι η εξάντληση να σε βρει ξάπλα στο κρεβάτι, μέσα στο σκοτάδι, την ώρα που στέλνεις στην κολλητή το 385ο μήνυμα. Έχεις αντέξει την μαζοχιστική αυτή παράνοια για ώρες. Αντέχεις. Άλλωστε ποιο από τα υπόλοιπα προβλήματά σου μπορεί να συγκριθεί με αυτό; Είσαι 17.
Είσαι 17 κι αποκτάς καψούρα με τον ψηλό μελαχρινό που κάθεται στο μπροστινό θρανίο. Όμως εκείνος δεν καταλαβαίνει κι εσύ δεν πρόκειται να του το πεις ποτέ, ποτέ, ποτέ... Ακούς τραγούδια για έρωτες ανεκπλήρωτους ξανά και ξανά. Απολαμβάνεις αυτό το συναίσθημα που σε κάνει να κλαις. Δεν το λες λύπη. Σε ζωντανεύει και δηλώνει την αδικία που σου έδωσε η ζωή. Αυτή η αδικία είναι που σε θρέφει και συνεχίζεις να τσιτάρεις τα ηχεία σε κάθε επανάληψη των τραγουδιών. Κάπως έτσι η χαρμολύπη κυβερνά τα εσωτερικά σου μέχρι η εξάντληση να σε βρει ξάπλα στο κρεβάτι, μέσα στο σκοτάδι, την ώρα που στέλνεις στην κολλητή το 385ο μήνυμα. Έχεις αντέξει την μαζοχιστική αυτή παράνοια για ώρες. Αντέχεις. Άλλωστε ποιο από τα υπόλοιπα προβλήματά σου μπορεί να συγκριθεί με αυτό; Είσαι 17.
Είσαι 27. Έχεις μόλις χωρίσει από μια σχέση που είχε κρατήσει χρόνια. Οι κολλητές σε έχουν πάρει να βγείτε έξω. Σου λένε να πιεις, θα νιώσεις καλύτερα. Αν και δεν το συνηθίζεις αρχίζεις να κατεβάζεις τις γουλιές από το κοκτέιλ που είχες παραγγείλει πιο γρήγορα από ότι συνήθως. Σου αρέσει που ευφραίνει το κεφάλι σου. Αρχίζεις να μιλάς. Λόγος χειμαρρώδεις, ανεπιτήδευτος, πλήρης πίκρας και σαρκασμού. Οι φίλες υποστηρίζουν, κάποιες φορές διακόπτοντας κι άλλες σιωπούν καταλαβαίνοντας την ανάγκη για μονόλογο. Η ώρα κοντεύει μεσάνυχτα και κάπου εκεί το lounge bar μεταμορφώνεται, σαν άλλη σταχτοπούτα, σε ελληνάδικο (γιατί το mainstream ελληνικό πουλάει πιο πολλά ποτά μετά τις 12). Τα λόγια που πριν λέγανε τον πόνο κάποιου Εγγλέζου τώρα ξεκάθαρα λένε "είναι στιγμές που η αλήθεια μοιάζει ψέμα".
